RAKAMLARA HAPSETTİK ÖLÜMÜ

Sevdiğiniz, birlikte anılar biriktirdiğiniz hayaller kurduğunuz birini kaybettiniz mi hiç?
Ölümden bahsediyorum, yaşama nokta koymaktan…

O gün evin içinden sadece çığlıklar yükselir.
Siz birine koşarsınız, diğeri size…
Teselli için, sakinleştirmek için…
Gözyaşlarınızı silerken sıkı sıkı sarılırsınız.
Sanki onlar da gidecekmiş gibi…

Ve zaman geçer, içinizde sürekli harlayan ateş azalır.
İnsana verilen en büyük mükâfattır unutmak.
Ama anıları silemezseniz.
Yolda birinin yüzünde görürsünüz onu; yürüyüşünde, bakışında, edasında…
Bir bayram günü birlikte yaşadığınız, yürüdüğünüz topraklara gidersiniz.
Yine boğazınızda koca bir yumruk…
Boşluğuna yanarsınız, özlersiniz hem de çok…

Bu bayram yine yollarda ölenlerin haberleri geçti televizyonlarda.
Bir sonraki habere kadardı hayıflanmamız.
Bu bayram yine onlarca insan hayallerine veda etti.
Annesi, babası, kardeşi, kızı, oğlu, karısı, kocası, sevgilisi…
İki ay sonra sıra bize de gelebilir.
Bu ülkede yıllardır her bayram tatilinde yollarda ölüm kol geziyor.
Birileri yine aynı içi boş, anlamsız cümleyi kuruyor; “Ölüm oranları düşüyor!”

Sahi;
Sevdiğiniz, birlikte anılar biriktirdiğiniz hayaller kurduğunuz birini
Toprağa bırakıp gittiniz mi?
Hiç?..

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

*